Ashgabat is de etalage van Turkmenistan, waar glinsterende gouden koepels extravagante marmeren paleizen bekronen en verzorgde tuinen elk voorjaar tot leven komen. Ooit een welvarende Russische grensplaats, werd de stad in 1948 met de grond gelijk gemaakt door een verwoestende aardbeving die aan meer dan tweederde van de bevolking het leven kostte. De wederopbouw werd grotendeels gefinancierd door winsten uit gas en olie, en de hoofdstad blijft dankzij deze inkomsten floreren. De Sovjetstijl domineerde de wederopbouw, maar westerse weelde begint de stalinistische details in de moderne verschijningsvorm te overschaduwen. Het resultaat is een eigenzinnige hoofdstad die haar verleden herinnert terwijl ze naar de toekomst kijkt. In het Arabisch betekent Ashgabat "stad van de liefde", en de hoofdstad zal u zeker weten te betoveren.
Het verhaal van Turkmenistan komt tot leven in het Nationaal Historisch Museum, een schatkamer met bijna 500.000 artefacten uit het hele land. De archeologische collectie is het meest interessant en toont zeldzame stukken uit de prehistorie tot de middeleeuwen, waaronder muziekinstrumenten, ivoren vaten, traditioneel gereedschap, stoffen, beeldjes en meer. Het gebouw zelf is een prachtig gezicht, als een paleisachtige oase midden in de uitgestrekte woestijn.
Ashgabat is een onmiskenbaar indrukwekkende stad, maar men moet de verwoesting die zij heeft ondergaan begrijpen om haar glorie volledig te kunnen bevatten. Het Aardbevingsmuseum is het meest ontroerende museum van de stad en toont foto's van Ashgabat voor en na de natuurramp die de stad in 1948 in minder dan een minuut met de grond gelijk maakte. Het museum vertegenwoordigt ook een verandering in de houding van het land; tijdens het stalinistische tijdperk werd de aardbeving grotendeels genegeerd omdat socialistische landen geacht werden niet onder natuurrampen te lijden. De officiële erkenning is een stap vooruit, maar het museum is meestal gesloten, dus er is nog een lange weg te gaan. Bezoekers kunnen de bewakers echter meestal met een paar dollar en een beleefd verzoek overhalen om hen binnen te laten.
Een van de helderste juwelen van de wederopbouw is het Museum voor Schone Kunsten, gehuisvest in een prachtig gebouw met glanzende gouden ornamenten die schijnbaar elk oppervlak sieren. Het hoogtepunt van de uitgebreide collectie is de Sovjet-Turkmeense kunst, met een mix van gelukzalige boerentaferelen en stadsgezichten met rokende fabrieken. Er is ook een kleine maar indrukwekkende collectie West-Europese schilderijen en een selectie van traditionele Turkmeense kostuums en sieraden.
Het merendeel van de bevolking is moslim en duizenden gelovigen bidden in de Azadi-moskee, die is gemodelleerd naar de beroemde Blauwe Moskee in Istanbul. De versie in Ashgabat is zelfs groter dan zijn inspiratiebron en biedt plaats aan meer dan 5.000 gelovigen onder de decadente gouden koepel. Bezoekers zijn buiten de gebedstijden welkom en de omliggende weelderige tuinen zijn bijzonder uitnodigend op een hete zomerdag.
Andere bezienswaardigheden in de stad zijn het Turkmeens Tapijtmuseum, de thuisbasis van 's werelds grootste handgeweven tapijt, het Onafhankelijkheidspark, dat bezaaid is met monumenten voor de beroemdste heersers, schrijvers en helden van het land, en de Tolkuchka-bazaar, een van de meest kleurrijke markten van Centraal-Azië.
's Nachts komt de westerse kant van Ashgabat pas echt tot leven. Zodra de zon ondergaat boven de woestijn, kunt u uw toevlucht zoeken in de vele theaters, restaurants, pubs en nachtclubs in de stad. Door de hele hoofdstad pompen discotheken basbeats onder lasers en stroboscopen, voeren acteurs hedendaagse komedies op intieme podia op en serveren pubs sterke drank op buitenterrassen. De vriendelijke lokale bevolking zal u graag een drankje aanbieden en u zich thuis laten voelen in hun steeds veranderende stad. Het is een deel van de charme van Ashgabat en een van de redenen waarom u verliefd zult worden op de hoofdstad.